ماهنامه ارمون

آخرین خبرها :

«خوشه برنج» یک سر و گردن از سایر آثار جشنواره تئاتر فجر بالاتر بود.

علیا کاظمیان، سرپرست گروه موسیقی گروه سونر:
اثر فاخر نیاز به گروه حرفه ای دارد



مهدی کیهانی

محسن نوع پرور، نیما شریفیان، فاطمه محمدی، سعید شفیعیان و علی عباسی به سرپرستی «علیا کاظمیان» اعضای گروه موسیقی گروه سونَر را تشکیل می دادند که با اجرای بی نقص و موفق خود توانستند تندیس بهترین آهنگسازی سی و چهارمین جشنواره تئاتر فجر را از آنِ خود کنند.
علیا کاظمیان با اَرمون درباره با این موفقیت گفت. او می گوید:« کاری که در نهایت به فجر رسید از قبل توسط محسن اردشیر با یک گروه موسیقی دیگر استارت خورد و اردشیر پس از آشنایی با فعالیت ما در تئاتر آقای امیرکلایی بخش موسیقی و آهنگسازی نمایشِ «خوشه برنج» را به ما سپرد. پس از دیدن نمایش «خوشه برنج» و بررسی گروه موسیقی قبلی به این نتیجه رسیدیم برای تولید یک اثر فاخر نیاز به گروهی حرفه ای تر و با تجربه تر است بدین ترتیب تعدادی از دوستان از گروه خودم نیز به مجموعه سونَر اضافه شدند و سپس به سراغ انتخاب موسیقی و شعر رفتیم. موسیقی این نمایش را یک موسیقی سنتی صرف در نظر گرفتیم به همراه سازهای مازندرانی. دستگاه های موسیقی ایرانی را وارد این فضا کردیم. به نوعی فضایی که از قبل بوده تغییر کرد و فضای تازه ای متولد شد.
 انتخاب موسیقی و اشعار بر چه مبنایی صورت گرفت؟
موسیقی و اشعار توسط خودم انتخاب شدند. در انتخاب اشعار بخصوص اشعار محلی مازندرانی گزینه های انتخابی برای نزدیک شدن به متن اثر «خوشه برنج» دستخوش تغییراتی شدند. مثلاً در فضای شوشتری که استفاده شده دیالوگ بازیگر توسط من اجرا می شد که خیلی از اساتید موسیقی  مازندرانی بعد از مشاهده اثر این نقد را به ما وارد کرده بودند که موسیقی متن اثر یک کار مازندرانی نیست و سازنده یک خواننده سنتی است که در جواب توضیح دادیم که قطعات شنیده شده باید در پایتخت و در یک فستیوال کشوری اجرا شود و طبیعتا شنونده و بیننده ما آشنا با زبان و فرهنگ مازندرانی نیست پس با این نگاه در ساخت آثار پیش رفتیم که قطعات و کلام به گوش همه آشنا باشند، پس از موسیقی ملی کمک گرفتیم که ارتباط بیشتر و گسترده تری به مجموعه دارد و اشعاری که تا حدودی به فارسی نزدیک شده باشد تا برای عموم و غیرمازندرانی قابل فهم باشد.
قسمت هایی از نمایش در بخش موسیقی ما فضا را در اختیار بازیگر قرار می دادیم، یعنی بازیگر دیالوگ را می گفت و من همان دیالوگ را به صورت آواز اجرا می کردم که احساس خاصی به اجرا داده بود. حتی در اجرای آمل نیز استاد پرقوه به روی صحنه آمدند و تشکر کردند از این باب که وقتی تئاتر و آواز و موسیقی به صورت زنده به روی صحنه اجرا می شود کار تازه و متفاوتی است که در چند سال اخیر کمتر دیده شده بود. این کار هم سخت بود چون من تجربه کار محلی نداشتم و از سویی تجربه خوبی بود چون در تهران این اثر به روی صحنه می رفت و ما تصویری از مازندران را در تهران به نمایش می گذاشتیم، برای حاضرانی که با این فرهنگ و گویش آشنا نبودند. آثار می بایست هم مازندرانی می بود و هم از فضا و استایل یک اثر با شناسنامه های این فرهنگ دور نمی شد. وقتی صدای دوتار محلی در تئاتر شهر می پیچید بوی فرهنگ مازندران می پیچید و زمانی آواز آغاز می شد فضا تغییر می کرد که تلفیق قشنگی بود و همین نقطه قوت ما شد. نوازنده های بسیار توانمندی ما را در این نمایش همراهی می کردند.
ترکیب موسیقی و تئاتر تا چه اندازه در تاثیرگذاری و انتقال مفهوم متن اثر کمک می کند؟
شما از بازخوردهای «خوشه برنج» می توانید به جواب این سوال برسید که چقدر همراه بودن موسیقی با نمایش در تاثیرگذاری این اثر موثر است. من در طول دو سال اخیر تمام فعالیت موسیقایی ام در فضای تئاتر با سعید امیرکلایی بوده و اطلاعاتی که در رابطه با فعالیت در حوزه تئاتر دارم به واسطه این همراهی است.
اصولا برای اجرای موسیقی نیاز به سالن های درجه یک همراه با صدابرداری مناسب و کیفیت بالا است. اجرای موسیقی در یک اثر خیابانی چطور تجربه ای بود؟
تجربه خوب و سختی بود. سخت بود به واسطه اینکه حیاط تئاتر شهر، چهار درجه زیر صفر بود. سخت بود چون سازهایی که انتخاب شده بود سازهای سنتی بود. گروه موسیقی لباس یک دست داشت که به خاطر سرما مجبور شده بودیم حجم زیادی لباس بپوشیم که دیگر لباسهایمان یک دست نبود. توجه کنید که صدابرداری این کار را هم خودم انجام دادم، سیستم صوتی بود و ما از صبح درگیر سیستم صوتی بودیم.
زمانی که به آمل برگشتید بازخوردها از جانب مردم یا مسئولین چطور بود؟
بازخوردها از سمت مردم خیلی خوب بود، جا دارد از «محمد محمدی» تشکر کنم که هر جا نیاز بود حضورشان حس شد. ولی در سطح شهر نه تبلیغاتی بود و نه قدردانی از سمت مدیران و مسئولین. فقط اعضای شورای شهر زحمت کشیدند و روز برگشتن ما به آمل به استقبال آمدند.
خوشه برنج را چطور دیدی؟
تئاتری بود که مورد پسند حاضرین و داوران قرار گرفت. من تمام اجراهای خیابانی و در جشنواره فجر را دیدم و پیگیر بودم. هم از طرف مردم و هم از سوی داوران اثر «خوشه برنج» یک سر و گردن از سایر آثار بالاتر بود.



 

 

 

 

طراحی و ساخت : شرکت تحلیلگران ایده طبرستان